ആശ
നാവാതെ, മിണ്ടാതെ, നാ-
മുഴലുന്നേരം, നിന്റെ
വിശ്വാസമെന്നോടോതീ,
നാളത്തെ പ്രഭാതത്തിൻ
പൂവൊളി മിന്നും”, നിന്നെ
വിശ്വസിക്കട്ടേ ഞാനും!
ല്ക്കുത്തിലേക്കടിതെറ്റി-
യീയിരുൾപ്പാമ്പും ഫണം
താഴ്ത്തിവീണൊലിച്ചു പോം?
വരുമിക്കാറ്റും നാളെ
പൂമണം പൂശി,ക്കുഞ്ഞി-
ക്കയ്യുകൾ കൊട്ടിപ്പാടും ?
പ്പൊയ്കയിൽ മുങ്ങിക്കേറി
ഭാസുരാംഗിയാമുഷ
സ്സിനിയുമിങ്ങോട്ടെത്തും ?
വെൺമഞ്ഞും, വിറച്ചുംകൊ-
ണ്ടിറ്റിറ്റുവീഴും മര-
ച്ചോട്ടി,ലിക്കുടീരത്തിൽ,
മറന്നു മുഖം കുനി-
ച്ചിങ്ങനെയിരിക്കുമീ
ഞാനുമൊന്നുണർന്നേല്ക്കും ?
പാഴ്വല തുടച്ചെന്റെ
കണ്ണുനീർ തുളുമ്പവേ
ഞാനുമൊന്നെഴുന്നേൽക്കും ?
മരിച്ചു മരവിച്ച
മഞ്ഞടുക്കുകൾ പൊട്ടി-
യുരുകിത്തുള്ളിപ്പായും!
നിത്യമാം പ്രഹർഷത്തിൻ
കിങ്ങിണി കെട്ടിപ്പുത്തൻ
ജീവിതം നൃത്തംവയ്ക്കും !
ന്നൊളിതുള്ളുമ്പോൾ, കൊച്ചു
മൊട്ടുകളെല്ലാമുണർ-
ന്നിളകിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ,
മഞ്ഞിലൂ,ടിരുളിലൂ-
ടാദിയാം വെളിച്ചത്തിൻ
പരിവേഷവും ചാർത്തി,
വന്നെത്തുമാത്മാവിന്റെ
വിളക്കേ, നിന്നെക്കണ്ടെൻ
കയ്യുകൾ താനേ കൂമ്പും...
യിരുളിൽ തളർന്നുനി-
ന്നിങ്ങനെ ചൊല്ലും നിന്നെ
വിശ്വസിക്കുന്നൂ ഞാനും.
പുലരി ചിരിച്ചെത്തും,
പാഴ്മഞ്ഞിൻ പുറകിലായ്
പൂക്കാലമല്ലേ ദേവീ?”
ആശ: പ്രത്യാശയുടെ അമൃതകിരണങ്ങൾ
മലയാള കവിതയിലെ സ്നേഹത്തിന്റെയും കാരുണ്യത്തിന്റെയും പ്രത്യാശയുടെയും പ്രഭാവലയമാണ് സുഗതകുമാരി. മാനുഷികമായ നോവുകളെയും പ്രകൃതിയുടെ വിങ്ങലുകളെയും ഒരുപോലെ ആവിഷ്കരിച്ച കവയിത്രിയുടെ മനോഹരമായ ഒരു രചനയാണ് 'ആശ' എന്ന കവിത. കടുത്ത നിരാശയുടെയും ദുഃഖത്തിന്റെയും നടുവിലും മനുഷ്യനെ മുന്നോട്ട് ജീവിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന 'പ്രത്യാശ' എന്ന മഹാശക്തിയെയാണ് കവയിത്രി ഈ കവിതയിലൂടെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്. ജീവിതത്തിൽ നേരിടുന്ന പ്രതിസന്ധികൾ താൽക്കാലികം മാത്രമാണെന്നും അതിനപ്പുറം സുന്ദരമായൊരു പുലരിയുണ്ടെന്നുമുള്ള വലിയൊരു ദർശനമാണ് ഈ കവിത നമുക്ക് പകർന്നു നൽകുന്നത്.
കവിതയുടെ തുടക്കത്തിൽ കനത്ത ഇരുട്ടും ഏകാന്തതയും നിറഞ്ഞ ഒരു അന്തരീക്ഷമാണ് കാണാൻ കഴിയുന്നത്. പരസ്പരം കാണാനോ സംസാരിക്കാനോ കഴിയാതെ മനുഷ്യർ ഭയത്തോടെ ഉഴലുന്ന ആ കൂരിരുട്ടിൽ കവയിത്രിയുടെ ഉള്ളിലെ വിശ്വാസം അവളോട് സംസാരിക്കുകയാണ്. "രാവിതു മായും, നാളത്തെ പ്രഭാതത്തിൻ പൂവൊളി മിന്നും" എന്ന വരികളിലൂടെ പ്രത്യാശയുടെ ആദ്യകിരണങ്ങൾ കവിതയിൽ തെളിയുന്നു. എങ്കിലും, കഠിനമായ ദുഃഖങ്ങളിൽ ഉഴലുന്ന മനുഷ്യ മനസ്സ് "രാവിതു മായും?" എന്ന് സംശയത്തോടെ വീണ്ടും ചോദിക്കുന്നുണ്ട്. ഇരുൾപ്പാമ്പ്, തേങ്ങി വരുന്ന കാറ്റ്, കണ്ണുകൾ മൂടിക്കെട്ടുന്ന പാഴ്വലകൾ തുടങ്ങിയ പ്രതീകങ്ങളിലൂടെ മനുഷ്യജീവിതം നേരിടുന്ന കഠിനമായ വേദനകളെയും നിരാശകളെയും കവയിത്രി ഇവിടെ വളരെ ദീപ്തമായി ആവിഷ്കരിക്കുന്നു.
എന്നാൽ ഈ സംശയങ്ങൾക്കും ഭീതികൾക്കും ഒടുവിൽ കവിത തികഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസത്തിലേക്കും ദൃഢമായ പ്രത്യാശയിലേക്കും വഴിമാറുന്നതാണ് പിന്നീട് നമ്മൾ കാണുന്നത്. "നിന്നെ വിശ്വസിപ്പൂ ഞാൻ!" എന്ന ശക്തമായ പ്രഖ്യാപനത്തിലൂടെ കവയിത്രി നിരാശയുടെ മഞ്ഞുപാളികളെ തകർത്തെറിയുന്നു. മരിച്ചു മരവിച്ച മഞ്ഞടുക്കുകൾ പൊട്ടിയുരുകി ഒഴുകുമെന്നും, നിത്യമാം പ്രഹർഷത്തിന്റെ കിങ്ങിണി കെട്ടി പുത്തൻ ജീവിതം ആനന്ദനൃത്തം വയ്ക്കുമെന്നും കവയിത്രി ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നു. പ്രഭാതത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ കൊച്ചു മൊട്ടുകൾ ഉണർന്നു ചിരിക്കുമ്പോൾ, ആത്മാവിന്റെ വിളക്കായി കടന്നുവരുന്ന പ്രത്യാശയ്ക്ക് മുന്നിൽ കവയിത്രി ഭക്തിപൂർവ്വം കൈകൾ കൂപ്പുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
ലളിതമായ പദാവലികളും മനോഹരമായ ദൃശ്യബിംബങ്ങളും കൊണ്ട് സമ്പന്നമാണ് ഈ കവിത. പ്രകൃതിയിലെ പ്രതിഭാസങ്ങളെ മനുഷ്യന്റെ വൈകാരികാവസ്ഥകളോട് കൂട്ടിയിണക്കാൻ കവയിത്രിക്ക് ഇവിടെ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. "രാവിതു മായും, വീണ്ടും പുലരി ചിരിച്ചെത്തും, പാഴ്മഞ്ഞിൻ പുറകിലായ് പൂക്കാലമല്ലേ ദേവീ?" എന്ന അവസാന വരികൾ ഏതൊരു വായനക്കാരനിലും പോസിറ്റീവ് ഊർജ്ജം നിറയ്ക്കാൻ പോന്നതാണ്. ദുരന്തങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും നിറഞ്ഞ കറുത്ത രാത്രികൾക്ക് ശേഷം സന്തോഷത്തിന്റെ വസന്തകാലം കടന്നുവരുമെന്ന ഈ കാവ്യസന്ദേശം ജീവിതത്തിലെ പ്രതിസന്ധികളെ ധീരമായി നേരിടാൻ വിദ്യാർത്ഥികളായ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു.
No comments:
Post a Comment