PLUS ONE MALAYALAM NEW SYLLABUS - ആശ-- സുഗതകുമാരി

ആശ

സുഗതകുമാരി

ഇരുളിൽ, തമ്മിൽ കാണാ-
നാവാതെ, മിണ്ടാതെ, നാ-
മുഴലുന്നേരം, നിന്റെ
വിശ്വാസമെന്നോടോതീ,

(അർത്ഥം: പരസ്പരം കാണാനോ സംസാരിക്കാനോ കഴിയാതെ നമ്മൾ കടുത്ത ഇരുട്ടിൽ ഉഴലുന്ന സമയത്ത്, നിന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രത്യാശയും വിശ്വാസവും എന്നോട് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു.)

“രാവിതു മായും, വീണ്ടും
നാളത്തെ പ്രഭാതത്തിൻ
പൂവൊളി മിന്നും”, നിന്നെ
വിശ്വസിക്കട്ടേ ഞാനും!

(അർത്ഥം: "ഈ കറുത്ത രാത്രി ഒടുങ്ങും, നാളത്തെ പ്രഭാതത്തിന്റെ മനോഹരമായ വെളിച്ചം വീണ്ടും പ്രകാശിക്കും" എന്ന്. ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഞാനും നിന്നെ വിശ്വസിക്കട്ടെ!)

രാവിതു മായും? നിഴ-
ല്ക്കുത്തിലേക്കടിതെറ്റി-
യീയിരുൾപ്പാമ്പും ഫണം
താഴ്ത്തിവീണൊലിച്ചു പോം?

(അർത്ഥം: ഈ കഠിനമായ രാത്രി ശരിക്കും മാറിപ്പോകുമോ? നിഴലുകളുടെ കുത്തേറ്റു കാലിടറി, ഇരുട്ടാകുന്ന ഈ പാമ്പ് അതിന്റെ പത്തി താഴ്ത്തി ഇല്ലാതായിപ്പോകുമോ?)

ദൂനനായ് തേങ്ങിത്തേങ്ങി-
വരുമിക്കാറ്റും നാളെ
പൂമണം പൂശി,ക്കുഞ്ഞി-
ക്കയ്യുകൾ കൊട്ടിപ്പാടും ?

(അർത്ഥം: ദുഃഖിതനായി തേങ്ങി ഏങ്ങലടിച്ച് വീശുന്ന ഈ കാറ്റ് നാളെ പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം പരത്തി, കൊച്ചുകുട്ടികൾ കൈകൊട്ടി പാടുന്നതുപോലെ ആനന്ദത്തോടെ ഒഴുകുമോ?)

രാസലോലയായ് നിലാ-
പ്പൊയ്കയിൽ മുങ്ങിക്കേറി
ഭാസുരാംഗിയാമുഷ
സ്സിനിയുമിങ്ങോട്ടെത്തും ?

(അർത്ഥം: പ്രണയാർദ്രയായി നിലാവാകുന്ന പൊയ്കയിൽ മുങ്ങി നീരാടി, ശോഭായമാനമായ ശരീരത്തോടു കൂടിയ പ്രഭാതം ഇനി ഇവിടേക്ക് വരുമോ?)

കട്ടിയിലിരുൾച്ചാർത്തും,
വെൺമഞ്ഞും, വിറച്ചുംകൊ-
ണ്ടിറ്റിറ്റുവീഴും മര-
ച്ചോട്ടി,ലിക്കുടീരത്തിൽ,

(അർത്ഥം: കനത്ത ഇരുളും വെളുത്ത മൂടൽമഞ്ഞും മൂടി, തണുപ്പുകൊണ്ട് വിറച്ച് ഇറ്റിറ്റു വെള്ളം വീഴുന്ന മരച്ചുവട്ടിലെ ഈ ചെറിയ കുടിലിൽ,)

ഇന്നോളം നിന്നെപ്പോലും
മറന്നു മുഖം കുനി-
ച്ചിങ്ങനെയിരിക്കുമീ
ഞാനുമൊന്നുണർന്നേല്ക്കും ?

(അർത്ഥം: ഇന്നുവരെ നിന്നെപ്പോലും ഓർക്കാതെ, വിഷാദത്തോടെ തലകുനിച്ചിരിക്കുന്ന ഞാൻ എന്നെങ്കിലും പ്രത്യാശയോടെ ഒന്ന് ഉണർന്നെഴുന്നേൽക്കുമോ?)

കണ്ണുകൾ മൂടിക്കെട്ടും
പാഴ്വല തുടച്ചെന്റെ
കണ്ണുനീർ തുളുമ്പവേ
ഞാനുമൊന്നെഴുന്നേൽക്കും ?

(അർത്ഥം: എന്റെ കാഴ്ചകളെ മറയ്ക്കുന്ന നിരാശയുടെ പാഴ്വലകൾ തുടച്ചുമാറ്റി, കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ തുളുമ്പുമ്പോഴും ഞാൻ വീണ്ടും എഴുന്നേറ്റ് നിൽക്കുമോ?)

നിന്നെ വിശ്വസിപ്പൂ ഞാൻ!
മരിച്ചു മരവിച്ച
മഞ്ഞടുക്കുകൾ പൊട്ടി-
യുരുകിത്തുള്ളിപ്പായും!

(അർത്ഥം: ഞാൻ നിന്നെ പൂർണ്ണമായും വിശ്വസിക്കുന്നു! ജീവനറ്റതുപോലെ മരവിച്ചുകിടക്കുന്ന ദുഃഖത്തിന്റെ മഞ്ഞുപാളികൾ തകർന്ന് ഉരുകി, പ്രത്യാശയോടെ ഒഴുകിപ്പോകും!)

നിന്നെ വിശ്വസിപ്പൂ ഞാൻ!
നിത്യമാം പ്രഹർഷത്തിൻ
കിങ്ങിണി കെട്ടിപ്പുത്തൻ
ജീവിതം നൃത്തംവയ്ക്കും !

(അർത്ഥം: അതെ, ഞാൻ നിന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നു! ശാശ്വതമായ ആനന്ദത്തിന്റെ കിങ്ങിണികൾ ചിലമ്പിച്ച് ഒരു പുതിയ ജീവിതം ഇവിടെ ആനന്ദനൃത്തം ചവിട്ടും!)

ചുറ്റിലും പ്രഭാതത്തി-
ന്നൊളിതുള്ളുമ്പോൾ, കൊച്ചു
മൊട്ടുകളെല്ലാമുണർ-
ന്നിളകിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ,

(അർത്ഥം: ചുറ്റിലും പ്രഭാതത്തിന്റെ വെളിച്ചം നൃത്തമാടുമ്പോൾ, ചെറിയ പൂമൊട്ടുകളെല്ലാം ഉണർന്ന് സന്തോഷത്തോടെ കാറ്റിലിളകി ചിരിക്കുമ്പോൾ,)

ഹാ! ദിനാന്ത്യത്തിൻ മൂടൽ-
മഞ്ഞിലൂ,ടിരുളിലൂ-
ടാദിയാം വെളിച്ചത്തിൻ
പരിവേഷവും ചാർത്തി,

(അർത്ഥം: ഹാ! ജീവിതത്തിന്റെ സായന്തനത്തിലെ മൂടൽമഞ്ഞിലൂടെയും ഇരുട്ടിലൂടെയും, ആദിമമായ പരമപ്രകാശത്തിന്റെ പ്രഭാവലയം അണിഞ്ഞുകൊണ്ട്,)

കുളുർക്കെ ചിരിച്ചു നീ
വന്നെത്തുമാത്മാവിന്റെ
വിളക്കേ, നിന്നെക്കണ്ടെൻ
കയ്യുകൾ താനേ കൂമ്പും...

(അർത്ഥം: മനസ്സിന് കുളിർമയേകുന്ന ചിരിയോടെ നീ കടന്നുവരുമ്പോൾ, എന്റെ ആത്മാവിന്റെ പ്രകാശമേ, നിന്നെക്കണ്ട് എന്റെ കൈകൾ അറിയാതെ കൂപ്പിപ്പോകും...)

അന്നോളം ശോകാന്ധമീ-
യിരുളിൽ തളർന്നുനി-
ന്നിങ്ങനെ ചൊല്ലും നിന്നെ
വിശ്വസിക്കുന്നൂ ഞാനും.

(അർത്ഥം: അതുവരെയുള്ള ദുഃഖം നിറഞ്ഞ ഈ കനത്ത ഇരുട്ടിൽ തളർന്നുനിന്നുകൊണ്ട്, ഇപ്രകാരം പ്രത്യാശ പകരുന്ന നിന്നെ ഞാനും വിശ്വസിക്കുന്നു.)

"രാവിതു മായും, വീണ്ടും
പുലരി ചിരിച്ചെത്തും,
പാഴ്മ‌ഞ്ഞിൻ പുറകിലായ്
പൂക്കാലമല്ലേ ദേവീ?”

(അർത്ഥം: "ഈ കറുത്ത രാത്രി മാറിപ്പോകും, വീണ്ടും പ്രഭാതം പുഞ്ചിരിയോടെ എത്തും, ഈ മൂടൽമഞ്ഞിന് പിന്നിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത് മനോഹരമായ വസന്തകാലമല്ലേ ദേവീ?")

ആശ: പ്രത്യാശയുടെ അമൃതകിരണങ്ങൾ

ആസ്വാദന കുറിപ്പ്

മലയാള കവിതയിലെ സ്നേഹത്തിന്റെയും കാരുണ്യത്തിന്റെയും പ്രത്യാശയുടെയും പ്രഭാവലയമാണ് സുഗതകുമാരി. മാനുഷികമായ നോവുകളെയും പ്രകൃതിയുടെ വിങ്ങലുകളെയും ഒരുപോലെ ആവിഷ്കരിച്ച കവയിത്രിയുടെ മനോഹരമായ ഒരു രചനയാണ് 'ആശ' എന്ന കവിത. കടുത്ത നിരാശയുടെയും ദുഃഖത്തിന്റെയും നടുവിലും മനുഷ്യനെ മുന്നോട്ട് ജീവിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന 'പ്രത്യാശ' എന്ന മഹാശക്തിയെയാണ് കവയിത്രി ഈ കവിതയിലൂടെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്. ജീവിതത്തിൽ നേരിടുന്ന പ്രതിസന്ധികൾ താൽക്കാലികം മാത്രമാണെന്നും അതിനപ്പുറം സുന്ദരമായൊരു പുലരിയുണ്ടെന്നുമുള്ള വലിയൊരു ദർശനമാണ് ഈ കവിത നമുക്ക് പകർന്നു നൽകുന്നത്.

കവിതയുടെ തുടക്കത്തിൽ കനത്ത ഇരുട്ടും ഏകാന്തതയും നിറഞ്ഞ ഒരു അന്തരീക്ഷമാണ് കാണാൻ കഴിയുന്നത്. പരസ്പരം കാണാനോ സംസാരിക്കാനോ കഴിയാതെ മനുഷ്യർ ഭയത്തോടെ ഉഴലുന്ന ആ കൂരിരുട്ടിൽ കവയിത്രിയുടെ ഉള്ളിലെ വിശ്വാസം അവളോട് സംസാരിക്കുകയാണ്. "രാവിതു മായും, നാളത്തെ പ്രഭാതത്തിൻ പൂവൊളി മിന്നും" എന്ന വരികളിലൂടെ പ്രത്യാശയുടെ ആദ്യകിരണങ്ങൾ കവിതയിൽ തെളിയുന്നു. എങ്കിലും, കഠിനമായ ദുഃഖങ്ങളിൽ ഉഴലുന്ന മനുഷ്യ മനസ്സ് "രാവിതു മായും?" എന്ന് സംശയത്തോടെ വീണ്ടും ചോദിക്കുന്നുണ്ട്. ഇരുൾപ്പാമ്പ്, തേങ്ങി വരുന്ന കാറ്റ്, കണ്ണുകൾ മൂടിക്കെട്ടുന്ന പാഴ്വലകൾ തുടങ്ങിയ പ്രതീകങ്ങളിലൂടെ മനുഷ്യജീവിതം നേരിടുന്ന കഠിനമായ വേദനകളെയും നിരാശകളെയും കവയിത്രി ഇവിടെ വളരെ ദീപ്തമായി ആവിഷ്കരിക്കുന്നു.

എന്നാൽ ഈ സംശയങ്ങൾക്കും ഭീതികൾക്കും ഒടുവിൽ കവിത തികഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസത്തിലേക്കും ദൃഢമായ പ്രത്യാശയിലേക്കും വഴിമാറുന്നതാണ് പിന്നീട് നമ്മൾ കാണുന്നത്. "നിന്നെ വിശ്വസിപ്പൂ ഞാൻ!" എന്ന ശക്തമായ പ്രഖ്യാപനത്തിലൂടെ കവയിത്രി നിരാശയുടെ മഞ്ഞുപാളികളെ തകർത്തെറിയുന്നു. മരിച്ചു മരവിച്ച മഞ്ഞടുക്കുകൾ പൊട്ടിയുരുകി ഒഴുകുമെന്നും, നിത്യമാം പ്രഹർഷത്തിന്റെ കിങ്ങിണി കെട്ടി പുത്തൻ ജീവിതം ആനന്ദനൃത്തം വയ്ക്കുമെന്നും കവയിത്രി ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നു. പ്രഭാതത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ കൊച്ചു മൊട്ടുകൾ ഉണർന്നു ചിരിക്കുമ്പോൾ, ആത്മാവിന്റെ വിളക്കായി കടന്നുവരുന്ന പ്രത്യാശയ്ക്ക് മുന്നിൽ കവയിത്രി ഭക്തിപൂർവ്വം കൈകൾ കൂപ്പുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

ലളിതമായ പദാവലികളും മനോഹരമായ ദൃശ്യബിംബങ്ങളും കൊണ്ട് സമ്പന്നമാണ് ഈ കവിത. പ്രകൃതിയിലെ പ്രതിഭാസങ്ങളെ മനുഷ്യന്റെ വൈകാരികാവസ്ഥകളോട് കൂട്ടിയിണക്കാൻ കവയിത്രിക്ക് ഇവിടെ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. "രാവിതു മായും, വീണ്ടും പുലരി ചിരിച്ചെത്തും, പാഴ്മഞ്ഞിൻ പുറകിലായ് പൂക്കാലമല്ലേ ദേവീ?" എന്ന അവസാന വരികൾ ഏതൊരു വായനക്കാരനിലും പോസിറ്റീവ് ഊർജ്ജം നിറയ്ക്കാൻ പോന്നതാണ്. ദുരന്തങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും നിറഞ്ഞ കറുത്ത രാത്രികൾക്ക് ശേഷം സന്തോഷത്തിന്റെ വസന്തകാലം കടന്നുവരുമെന്ന ഈ കാവ്യസന്ദേശം ജീവിതത്തിലെ പ്രതിസന്ധികളെ ധീരമായി നേരിടാൻ വിദ്യാർത്ഥികളായ നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു.